Mijn verhaal.

Toen ik 14 jaar was, wilde ik geld verdienen om dingen te kunnen kopen en een spaarpot op te bouwen dus ging ik stiekem werken in de horeca. Met 16 jaar begon ik aan een beroepsopleiding Horeca. Op mijn 24e studeerde ik af met een Bachelor in Communicatie omdat ik liever de wereld wilde veranderen met effectieve communicatie. Ik had toen bijna 5 jaar parttime ervaring op een marketingafdeling van een hotel – door al dat harde werken rolde ik de jaren erna met gemak van de ene toffe baan naar de andere. 

Verder had ik een stabiele relatie sinds mijn 15e. Kochten we een starterswoning toen ik 20 jaar was, schaften we een hond aan en hadden we twee auto’s plus een motor voor de deur. Ik had het druk met mijn bachelorstudie waarvoor ik bijna 3 uur per dag moest reizen, werkte 20 uur per week en had ik drie handen vol met goede vrienden die ik het liefst elke dag wilde zien. Het leven lachte me toe.

Ik mocht niet klagen, maar ik deed het toch. Ik miste iets. Het leek alsof het leven meer te bieden had dan wat ik tot nu had en wat mijn perspectief was. Ik beëindigde mijn relatie van bijna 10 jaar. Ging alleen wonen en wilde me richten op persoonlijke voldoening en mijn eigen geluk – Ik was toen 25 jaar.

De twee jaren erna vlogen voorbij. Ik genoot van mijn carrière en had een relatie. Hij verhuisde naar Berlijn voor een stage en ik volgende. Het knaagde namelijk enorm aan me dat ik nog nooit, zoals veel vrienden wel hadden gedaan, in het buitenland had gewoond. Een sterke innerlijke stem zei: “Je bent een vrouw van 27 jaar, als je carrière wilt maken en van het leven wilt genieten voordat je een gezin sticht, MOET je dat echt NU doen”.

“Je bent een vrouw van 27 jaar, als je een carrièere wilt maken en van het leven wilt genieten voordat je een gezin sticht, MOET je dat echt NU doen.”

Het leven als expat viel in het begin niet mee. De hele sh’bam gebeurde: vrienden die kwamen en gingen, banen die niet met me matchten, een carrière die opeens ophield met bestaan, een relatie die niet soepel meer liep, verzonken raken in FOMO en het letterlijk nemen van YOLO – yup, all me.

Enkele levensgebeurtenissen volgde en Corona kwam er achteraan.

Nu had ik er echt genoeg van. Ik had er genoeg van om afhankelijk te zijn van dingen die ik niet onder controle leek te hebben. Ik wilde het hef in eigen handen nemen; deed enkele persoonlijkheids- en carrièretests en maakte een haalbaar 3 jaren plan dat gestoeld was op de dingen die voor mij belangrijk waren (waardes) en wat ik ervoor nodig had om dat te bereiken.

Ik verbeterde mijn Duits en volgde een fulltime vervolgopleiding tot life & business coach die ik in maart 2021 afrondde. In zes maanden leerde ik over life coaching, systeemcoaching, business coaching, conflict coaching en cultuur coaching om cliënten te kunnen begeleiden met: conflicten, keuzes, work-life, onzekerheden en barrières, duidelijkheid, lichamelijke symptomen, relatieproblemen, ambities en carrière.

De opleiding was zo breed dat ik toen nog niet wist wie ik ermee wilde bereiken en wat ik er precies mee wilde doen. Sinds kort weet ik het. Tijden het schrijven van dit verhaal besefte ik namelijk dat ik een echte millennial ben. Die net zoals veel andere millennials om me heen struggel(de) met dezelfde uitdagingen: stress, prestatiedruk, keuzes en (innerlijke) conflicten – dat is precies waar ik jou, lieve millennial, mee KAN en maar al te graag WIL helpen.